<درستنويسی خوابگرد چهارشنبه ۲۲ تیر ۸۴
دوستان وبلاگنويس، واژههايی که با "و" ختم میشود، ولی "او" خوانده نمیشود، بلکه "-ُ" خوانده میشود "ی" مصاف نمیگيرد. استثنا هم ندارد.
مثل: جلو، تابلو، گرو، راهرو، مانتو، پالتو، ، نارو، و...
يعنی: جلوِ خانه، تابلوِ فروشگاه، گروِ بانک، راهروِ باريک، مانتوِ سفيد، پالتوِ خوليو کورتازار، ناروِ احمقانه، و...
يعنی نمینويسيم جلوی خانه، تابلوی فروشگاه، گروی بانک...
فکرش را بکنيد! چه لهجهی دهاتی ضايعی از آب در میآيد اگر بگوييم تابلوی (يه) فروشگاه. برويد جلو آينه به دهنتان نگاه کنيد وقتی میگوييد جلوی، تابلوی، کمی هم لطفاً "ی" را بکشيد. لطفاً به خودتان نخنديد.
در عوض واژههايی که با "و" ختم میشود، و "و" خوانده میشود، "ی" مضاف میگيرد. استثنا هم ندارد.
مثل: تو، رو، مو، آبرو، جوجو، کوکو، قو، سو، روبهرو، دروعگو، و...
يعنی: توی خانه، روی ماهت، موی سفيد، و...
خُب چرا حالا عنوان اين مطلب را گذاشتم «درستنويسی خوابگرد»؟ اولاً بسيار چيزها که در کشور ما باب میشود به اسم اولين نفر به ثبت میرسد. مثل جارو نپتون که مال شرکت صنعتی نپتون بود، ولی اسم آن جارو با هر مارک ديگری نپتون نيست، مارکش نپتون است. يا تايد، برف (شويندهها)، آدامس، و...
غلط ننويسيم ابوالحسن نجفی سالها پيش انتشار يافت، و اين مال حوزهی کتاب بود، در فضای وبلاگ راستش خوابگرد حق تقدم دارد. او وقت صرف کرد که به نونويسان کمک کند تا بیغلط بنويسند. بد نيست همهی اين مسائل دستوری يکجا گرد آيد.
دليل ديگر عنوان «درستنويسی خوابگرد» شايد اين باشد که دلم برای شکراللهی تنگ شده. من آدمی هستم احساسی. اينجوری حال بچهاش را هم میپرسم.
