<بیدار باش بعد از ناك داون انتخابات! دوشنبه ۱۱ مهر ۸۴
چند وقتی است كه فضای سیاسی كشور خیلی آرام است. نه بحرانی، نه سروصدایی، نه حقوق بشری. حتی صدا و سیما هم به باز كردن فضا پرداخته و برنامههایی آزادتر از سابق به نمایش میگذارد. انتقادهای مستقیم از مقامات بالا و حتی به نحوی از رهبر ایران، طنزهای گزندهی سیاسی و پخش برخی از نظرات مخالفان نظام تنها بخشی از تغییر رویكرد صدا و سیما را تشكیل میدهد.
سر و صداهای مخالفان نظام هم این روزها كمتر به گوش میرسد. انگار همه منتظر بودند خاتمی برود و حالا كه نه بحرانی هست و نه دعوایی، اصل ماجرا كه حكومت دیكتاتوری است فراموش شده و دیگر كسی – میخواهد چپی باشد یا راستی یا اپوزیسیون – به این موضوعات پیشپا افتاده!!! فكر نمیكند. قضیهی گنجی به حاشیه رفته و سفرهای احمدینژاد و نطقهای لاریجانی در منصب جدید ورد زبان عموم است.
من فكر میكنم این وضعیت از منفعل بودن ما ناشی میشود. تا كسی دعوا نكند ما دعوایی با او نداریم. ما فقط منتظریم بحرانی درست شود و بپریم وسط و نظر بدهیم. حالا كه بحرانی نیست پس ما هم ساكت شدهایم. خود من هم از این وضع مستثنی نیستم. ابراهیم نبوی را ببینید. یا مثلا بهنود را. به وضوح كمكار شدهاند. (جسارت نشود، من در حد و اندازهی این عزیزان نیستم اما منظورم این بود كه بزرگان هم كم و بیش منتظرند ببینند چه میشود).
خلاصهی كلام این كه بر خلاف این وضع كوفتی و دلمردگی كه ما داریم الان اتفاقا وقت آن است كه در این آرامش به دنبال تشكیل نهادهای مدنی برای بهبود وضع مملكت خود باشیم. از همین دست پیشنهاداتی را پارسا صائبی چند ماه پیش مطرح كرده بود. حركتهای دست جمعی وبلاگی و غیروبلاگی برای ایجاد فشار برای حل بزرگترین مشكلات پایتخت و سایر نقاط كشور كاری است كه در حال حاضر زمینهی خوبی برای فعالیت دارد و به نظر میرسد اتفاقا نظام هم تا حدودی آن را تحمل خواهد كرد.
نشانی دنبالک (Trackback) برای این مطلب:
http://www.fanusian.COM/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/1311
من توی دهن این دولت می زنمExcerpt: .
Weblog: يادداشتهای پراکنده رکگو
Tracked: October 4, 2005 07:33 AM
