<جمهوری اسلامی يک نظام توتاليتر است چهارشنبه ۱۳ مهر ۸۴
اين حرف تازهای نيست ولی 27 سال طول کشيد تا اين حقيقت از درون به بيرون رخ بنمايد. ساخت قدرت در ايران به صورت يکپارچه در آمده است؛ از مقام رهبری تا قوه قضاييه از مجلس تا رياست جمهوری و شوراها.
شوراها آخرين نهاد به ظاهر دموکراتيکی بود که در جمهوری اسلامی تشکيل شد و اولين سنگری بود که در زمستان ۸۱ به دست اصولگرايان افتاد؛ بعد از آن اصولگرايان يک به يک: شهرداری تهران؛ مجلس و رياست جمهوری را «بدون پرداخت هزينه سنگينی» به تعبير سعيد حجاريان به دست آوردند تا به آرزوی ۲۷ ساله موئتلفه رنگ حقيقت ببخشند و زمينه را برای آرزوی بزرگتر موئتلفه که همان «حکومت اسلامی؛ نه جمهوری اسلامی»است مهيا کنند.
هرم قدرت در ايران امروز در اوايل قرن بيستويکم به صورت هماهنگ عمل ميکند. هيچ چيزی هم نمیتواند اين هرم را از توازن خارج کند غير از مهرهایبزرگ که بايد تعادل اين مثلث چند وجههای را بهم بزند. ساعت شنی به پايان نيمه خود رسيده و بايد آن را بر عکس کرد.
