به نظر می‏رسد به بهانه‏ی اسرائیل برخی اختلافات كه بعضا مهم هم هست دارد خود را نشان می‎دهد.
صراحتا اعلام می‏كنم كه برخی دوستان در مورد فلسطین دارند بی‏انصافی می‏كنند. علت هم به نظر من از این جا ناشی می‏شود كه ما همه قربانی خشونت دیكتاتورهای ایرانی هستیم. بدترین ضربه‏ای كه به یك قربانی خشونت وارد می‏شود این نیست كه شكنجه می‏شود و یا از حقوق قانونی خود محروم می‏شود. بدترین ضربه‏ای كه به یك قربانی خشونت وارد می‏شود این است كه كینه در دل او وارد می‏شود. یعنی او هم یاد می‏گیرد مثل ضارب خود باشد. یعنی خشن باشد. یا دست‏كم بی‏انصافی كند. یعنی دنیا را از دریچه‏ی آن كه با ماست حق است و آن كه با ضارب ماست ناحق است ببیند. به عبارت دیگر همان حرف خودی و غیرخودی جنتی را ناخودآگاه می‏زند.
همین هم می‏شود كه من وقتی از اسرائیل و ظلم آن می‏نویسم، اول كه فقط به اسرائیل دشنام می‏دهم هزار تا فحش می‏شنوم و فقط وقتی دوستان كمی كوتاه می‏آیند كه كنارش چهار تا فحش آب‏دار به احمدی‏نژاد و جمهوری اسلامی بدهم. به عبارتی اول تكلیف خود را باید روشن كنم كه خودی‏ام یا غیرخودی! و این جاست كه دوستان چه‏قدر جنتی می‏شوند!

عزیزی می‎گوید: وقتی عرب‏ها برای تغییر نام خلیج فارس پول خرج می‏كنند (راست می‏گوید همین عزیز كه به جای خلیج فارس می‎نویسد: خلیج) و برای تغییر نام اسرائیل به فلسطین پول خرج نمی‏كنند ما چرا باید دل بسوزانیم؟ من می‏پرسم تا به حال كی از پول‎دارهای دنیا كار خیر بیرون آمده است؟ تا به حال مبارزان كدام سرزمینی چشمشان به جیب پولدارها بوده است؟ من یك سؤال مهم‏تر نیز دارم و آن این است كه آیا معیار حق و باطل پول‎دارهای عرب هستند؟ پول‎دارهایی كه به‏ترینشان فهد بود – كه تا لحظه‏ی آخر زندگی‏اش زن ایرانی را چون مشرك می‏دانست بر مردان مؤمن عرب حلال می‏دانست – و به‏ترترینشان اسامه است كه آن چیز كه عیان است چه حاجت به بیان است؟
فلسطینی‏ها بعد از جنگ جهانی دوم در موقعیتی نبودند كه قیمومیت خود را به انگلیس بدهند. آن‏ها به عنوان بخشی از عثمانی قرار بود پاره پاره شوند و انگلیس این تكه را برای خود برداشت. به همین راحتی! فئودال‏های عرب هم مثل وطن‏فروش‏های خیلی از كشورها كه هنوز هم هستند و كم هم نیستند زمین‏های خود را فروختند. حالا این چه دلیلی می‏شود برای حاكمیت یك اقلیت یهودی در فلسطین؟ حالا چه دلیلی برای قلب ماهیت یك كشور؟ ببینم اگر با مملكت كوروش و داریوش كبیر نیز چنین كرده بودند – كه خوشبختانه هیچ گاه چنین نخواهند توانست – آیا باز هم به این راحتی استدلال می‏كردید كه روال منطقی بوده و صهیونیست‏ها حق داشته‏اند كه چنین كنند؟ آیا محو اسرائیل از نقشه‏ی جهان ناحق است و محو فلسطین از همان نقشه حق است؟ بر اساس این استدلال دوستان بفرمایند چرا كردها نباید كشور داشته باشند؟ چرا كردستان بزرگ زیر یوغ ترك‏ها و فارس‏ها و عرب‏ها باید به سه تكه تقسیم شود؟
وقتی اسم تندروها انصار حزب‏الله باشد بد هستند ولی وقتی نامشان صهیونیست باشد خوب هستند. هنگامی كه نامشان حماس باشد بد هستند اما اگر اصلا تندرو نباشند و نامشان حزب‏الله لبنان باشد و از مملكتشان دفاع كرده باشند و یك و نیم میلیون از یك كشور سه میلیونی هم ازشان حمایت كند فقط به این خاطر كه سركرده‏شان معمم است و آمریكایی‏ها و اسرائیلی‏ها می‏گویند این‏ها تروریست هستند ما هم می‏گوییم آن‏ها بد هستند. به گمانم ما فرق مقتدی صدر، موسی صدر و حسن نصرالله را نمی‏فهمیم چون در مورد آدم‎ها از روی لباسشان قضاوت می‏كنیم.
حرف من اما این حرف‏ها نیست. من نگران ظلمی هستم كه بر انسان‏ها رفته و می‏رود. خواه فلسطینی باشند و خواه اسرائیلی. من می‎گویم چمران و موسی صدر دیوانه نبودند كه بروند به آن كشور مولكولی وسط آن همه دعوا فعالیت‏های فرهنگی به راه بیاندازند. من می‏گویم حفظ منافع ملی بر عهده‏ی دولت است و اما روشن‏فكر نباید به این راحتی حق را فدای مصلحت كند.
از این كه این بحث به درازا كشید از تمام عزیزان پوزش می‏طلبم و باز هم پذیرای انتقادات مشفقانه‏ی شما هستم.

نشانی دنبالک (Trackback) برای این مطلب:
http://www.fanusian.COM/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/1342