مطالب دیگر در زمینه سیاست

نظرات شما:

با سلام

"خانه از پای بست بیمار است"

آقای قدیمی درخصوص مقاله "خانه از پای بست ویران است" با شما موافقم البته در داده ها و مقدماتی که آقای راشدان ارایه کرده است تردیدی نیست، آشکارتر از آن است که بتوان با آن چالش کرد اما نتیجه ای که گرفته است مقداری شتاب زده به نظر می رسد.
آنچه آقای راشدان می پسندد در واقع انقلابی دیگر است اما آیا با انقلاب یا رفتن این و آن کارها درست می شود؟
کلید این مساله در پاسخ سوالاتی از این دست است که آیا استبدادهای ناصرالدین شاهی و رضاشاهی و محمدرضاشاهی و ولایت مطلقه فقیه را باید عواملی دانست که قائم به اشخاصی استثنایی و نادری بودند که ظالم و خبیث و زورگو و .. بوده اند و اگر بروند یا کشته شوند یا بمیرند کار درست می شود یا این که این ها تنها فرزندان و یا "نتایج" البته برجسته فرهنگ و گفتمان جاری سیاسی ما ایرانیان بودند که در بستری مناسب خود زاییده و بالنده شدند و بر سر کشور آوردند آنچه آوردند.
خاطرم هست آقای دکتر سریع القلم سال ها پیش و در کلاس های درس خود در دانشگاه امام صادق در پاسخ به دموکراسی خواهی های افراطی! برخی دانشجویان می گفت:(نقل به مضمون ) "هرگاه دو شهروند ایرانی پس از آنکه خودروهایشان با هم تصادف کرد، بجای آن که عصبانی و خشن و بد دهان به جان یکدیگر بیفتند با آرامش از خودروهای خود پیاده شدند، با هم دست دادند و خوش و بش کردند و به انتظار افسر ایستادند می توان گفت که جامعه ما آمادگی خوبی برای پذیرش دموکراسی بعنوان یک فرهنگ و شیوه زیست را دارد".
به نظر من ما ایرانی ها خیلی کم حوصله و بی صبر هستیم و می خواهیم زود به نتیجه برسیم و اگر نشد هر طور هست بازی را به هم می زنیم آینده هر طور شد بشود!
بنابر این من فکر می کنم اگر از امروز هر کسی از ما تصمیم بگیرد که "شاهی" را کنار بگذارد و در محیط خانه و بیرون با همسر و فرزند و دوست و همکار و زیر دست و بالادست خود آزادمنشانه و دموکراتیک مابانه تعامل کند و از دیگران نیز همین رفتار را نسبت به خود بخواهد (با هر هزینه ای) هنر بزرگی کرده است و گامی هر چند کوجک اما مطمئن به سوی آینده ای بهتر برداشته است.
رفتار و منش سیاسی اجتماعی اقتصادی و شخصی بخش بزرگی از مدیران زمان اصلاحات موید همین سخن است که استبداد و خودمحوری در خون و فرهنگ ماست و نسبت دادن آن به شاه و ولی فقیه و راست و .. تنها فرافکنی است.
البته من بر خلاف شما معتقد نیستم که خانه از پای بست ویران باشد بلکه گمان می کنم که خانه از پای بست "بیمار" است. یک بیماری مزمن تاریخی که درمان آن سالها رنج و مرارت می خواهد.
*محمد*

با سلام

"خانه از پای بست بیمار است"

آقای قدیمی درخصوص مقاله "خانه از پای بست ویران است" با شما موافقم البته در داده ها و مقدماتی که آقای راشدان ارایه کرده است تردیدی نیست، آشکارتر از آن است که بتوان با آن چالش کرد اما نتیجه ای که گرفته است مقداری شتاب زده به نظر می رسد.
آنچه آقای راشدان می پسندد در واقع انقلابی دیگر است اما آیا با انقلاب یا رفتن این و آن کارها درست می شود؟
کلید این مساله در پاسخ سوالاتی از این دست است که آیا استبدادهای ناصرالدین شاهی و رضاشاهی و محمدرضاشاهی و ولایت مطلقه فقیه را باید عواملی دانست که قائم به اشخاصی استثنایی و نادری بودند که ظالم و خبیث و زورگو و .. بوده اند و اگر بروند یا کشته شوند یا بمیرند کار درست می شود یا این که این ها تنها فرزندان و یا "نتایج" البته برجسته فرهنگ و گفتمان جاری سیاسی ما ایرانیان بودند که در بستری مناسب خود زاییده و بالنده شدند و بر سر کشور آوردند آنچه آوردند.
خاطرم هست آقای دکتر سریع القلم سال ها پیش و در کلاس های درس خود در دانشگاه امام صادق در پاسخ به دموکراسی خواهی های افراطی! برخی دانشجویان می گفت:(نقل به مضمون ) "هرگاه دو شهروند ایرانی پس از آنکه خودروهایشان با هم تصادف کرد، بجای آن که عصبانی و خشن و بد دهان به جان یکدیگر بیفتند با آرامش از خودروهای خود پیاده شدند، با هم دست دادند و خوش و بش کردند و به انتظار افسر ایستادند می توان گفت که جامعه ما آمادگی خوبی برای پذیرش دموکراسی بعنوان یک فرهنگ و شیوه زیست را دارد".
به نظر من ما ایرانی ها خیلی کم حوصله و بی صبر هستیم و می خواهیم زود به نتیجه برسیم و اگر نشد هر طور هست بازی را به هم می زنیم آینده هر طور شد بشود!
بنابر این من فکر می کنم اگر از امروز هر کسی از ما تصمیم بگیرد که "شاهی" را کنار بگذارد و در محیط خانه و بیرون با همسر و فرزند و دوست و همکار و زیر دست و بالادست خود آزادمنشانه و دموکراتیک مابانه تعامل کند و از دیگران نیز همین رفتار را نسبت به خود بخواهد (با هر هزینه ای) هنر بزرگی کرده است و گامی هر چند کوجک اما مطمئن به سوی آینده ای بهتر برداشته است.
رفتار و منش سیاسی اجتماعی اقتصادی و شخصی بخش بزرگی از مدیران زمان اصلاحات موید همین سخن است که استبداد و خودمحوری در خون و فرهنگ ماست و نسبت دادن آن به شاه و ولی فقیه و راست و .. تنها فرافکنی است.
البته من بر خلاف شما معتقد نیستم که خانه از پای بست ویران باشد بلکه گمان می کنم که خانه از پای بست "بیمار" است. یک بیماری مزمن تاریخی که درمان آن سالها رنج و مرارت می خواهد.
*محمد*

"خانه از پای بست بیمار است"

آقای قدیمی درخصوص مقاله "خانه از پای بست ویران است" با شما موافقم البته در داده ها و مقدماتی که آقای راشدان ارایه کرده است تردیدی نیست، آشکارتر از آن است که بتوان با آن چالش کرد اما نتیجه ای که گرفته است مقداری شتاب زده به نظر می رسد.
آنچه آقای راشدان می پسندد در واقع انقلابی دیگر است اما آیا با انقلاب یا رفتن این و آن کارها درست می شود؟
کلید این مساله در پاسخ سوالاتی از این دست است که آیا استبدادهای ناصرالدین شاهی و رضاشاهی و محمدرضاشاهی و ولایت مطلقه فقیه را باید عواملی دانست که قائم به اشخاصی استثنایی و نادری بودند که ظالم و خبیث و زورگو و .. بوده اند و اگر بروند یا کشته شوند یا بمیرند کار درست می شود یا این که این ها تنها فرزندان و یا "نتایج" البته برجسته فرهنگ و گفتمان جاری سیاسی ما ایرانیان بودند که در بستری مناسب خود زاییده و بالنده شدند و بر سر کشور آوردند آنچه آوردند.
خاطرم هست آقای دکتر سریع القلم سال ها پیش و در کلاس های درس خود در دانشگاه امام صادق در پاسخ به دموکراسی خواهی های افراطی! برخی دانشجویان می گفت:(نقل به مضمون ) "هرگاه دو شهروند ایرانی پس از آنکه خودروهایشان با هم تصادف کرد، بجای آن که عصبانی و خشن و بد دهان به جان یکدیگر بیفتند با آرامش از خودروهای خود پیاده شدند، با هم دست دادند و خوش و بش کردند و به انتظار افسر ایستادند می توان گفت که جامعه ما آمادگی خوبی برای پذیرش دموکراسی بعنوان یک فرهنگ و شیوه زیست را دارد".
به نظر من ما ایرانی ها خیلی کم حوصله و بی صبر هستیم و می خواهیم زود به نتیجه برسیم و اگر نشد هر طور هست بازی را به هم می زنیم آینده هر طور شد بشود!
بنابر این من فکر می کنم اگر از امروز هر کسی از ما تصمیم بگیرد که "شاهی" را کنار بگذارد و در محیط خانه و بیرون با همسر و فرزند و دوست و همکار و زیر دست و بالادست خود آزادمنشانه و دموکراتیک مابانه تعامل کند و از دیگران نیز همین رفتار را نسبت به خود بخواهد (با هر هزینه ای) هنر بزرگی کرده است و گامی هر چند کوجک اما مطمئن به سوی آینده ای بهتر برداشته است.
رفتار و منش سیاسی اجتماعی اقتصادی و شخصی بخش بزرگی از مدیران زمان اصلاحات موید همین سخن است که استبداد و خودمحوری در خون و فرهنگ ماست و نسبت دادن آن به شاه و ولی فقیه و راست و .. تنها فرافکنی است.
البته من بر خلاف شما معتقد نیستم که خانه از پای بست ویران باشد بلکه گمان می کنم که خانه از پای بست "بیمار" است. یک بیماری مزمن تاریخی که درمان آن سالها رنج و مرارت می خواهد.
*محمد*